a portrait of the engineer as a young man

ที่ไหนเล่าจะดีเท่าบ้าน

2007-12-13T22:41:00.000+07:00

ผมลืมบ้านหลังนี้ไปเสียนาน บ้านที่คุ้นเคย เพื่อนบ้านที่คุ้นเคย ช่วงที่ผมหายไปหลายคนคงคิดว่าผมย้ายไปอยู่ที่อื่น ย้ายไปเงียบเงียบ ไปอยู่ที่อื่นอย่างเงียบเงียบ ละเลยการติดต่อกับคนอื่นไปอย่างเงียบเงียบ วันนี้ก็กลับมาเงียบเงียบ ได้เห็นร่องรอยของหลายคนที่ทิ้งไว้อย่างเงียบเงียบ
ซึ่งผมเองก็คงทำได้เพียงขอบคุณอย่างเงียบเงียบ

ขอบคุณครับ

กลับมาแจ้งข่าว

2006-04-02T17:56:00.000+07:00

ขณะนี้ผมกำลังยุ่งยากใจกับปัญหาส่วนตัวนิดหน่อย

จึงต้องห่างหายไปชั่วคราว

ขอได้รับความขอบคุณ

อนารยชนโรแมนติก

ป.ล.สามารถติดตามการฝึกฝนการรับมือกับสติที่สับสนของตัวผมได้ที่ http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=stillstranger&group=1

อนารยชนโรแมนติก

2006-03-17T23:22:00.000+07:00

เกิดอะไรขึ้นกับblogผม

คำถามเอาจริง

2006-03-01T21:03:00.000+07:00

หลายวันมานี้ผมไปดูการแสดงปัญญาถกเถียงกันในเรื่องของการเมืองที่blogของอาจารย์หลายๆคน ได้เห็นทั้งปัญญาและอวิชชา ความหยาบช้าและความสุภาพ ได้ครบรสครับทั้งเมามัน ชื่นชม เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย

และเมื่อแนะนำให้เพื่อนพ้องน้องพี่ไปติดตามก็ได้รับความคิดเห็นหลายแบบ จนเป็นประเด็นให้แลกเปลี่ยนความโง่กันเองอยู่หลายวัน(เป็นไปด้วยความถ้อยทีถ้อยอาศัยแม้จะเห็นต่าง)

และจากการพูดคุยกันก็มีคำถามยอดฮิตซึ่งผมเชื่อว่าทุกคนน่าจะเคยถูกตั้งคำถามแบบนี้มาแล้ว นั่นคือการถามว่าถ้าให้เลือกบุคคลที่ศรัทธานับถือมาพบปะพูดจาด้วย 5 คนจะเลือกใครบ้างเพราะเหตุใด (ไม่ว่าจะเป็นบุคคลที่มีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตไปแล้วแต่ขอยกเว้นในกรณีญาติพี่น้อง) ผมจึงได้ไอเดียมาโพสต์ต่อเพื่ออยากลองรับทราบความคิดเห็นของแต่ละคน และถ้าไม่เป็นการลำบากนักก็อยากให้ทุกท่านลองเชื้อเชิญคนอื่นๆมาช่วยกันโพสต์เพื่อจะได้เป็นการสำรวจความคิดและทัศนคติแรงบันดาลใจไปด้วยกัน

ขอบคุณครับ
อนารยชนโรแมนติก

คำตอบของผมครับ
1. พระพุทธเจ้า (ความอัศจรรย์ใจในความยิ่งใหญ่ของพระไตรปิฎก)
2. sigmund freud (การค้นใจที่น่าพิศวง)
3. แดนอรัญ แสงทอง (เงาสีขาวคือหนังสือที่อยู่กับผมเกือบทุกเวลา)
4. ....................................
5. ....................................

ป.ล. ที่เว้นไว้คือยังค้นหาอยู่นะครับ

2006-02-23T03:02:00.000+07:00

ความทรมานจากวิชาการที่ยากจะหยั่งถึง(ในมุมมองของคนนอนไม่หลับ)

ตั้งใจว่าจะหลับตอนตีสอง แต่ด้วยความขยัน(อย่างเสแสร้ง)จึงหยิบตำรามาอ่านอ้างอิงสักเล็กน้อยก่อนที่จะไปขอข้อมูลมาจัดเรียงเพื่อการวิเคราะห์ ก่อนที่จะเมล์ไปขอความเห็นจากอาจารย์ที่เชียงใหม่

แต่

กับดักทางวิชาการก็ค่อยๆเปิดเผยให้เห็นถึงความบกพร่องที่มีอยู่อย่างเลือดเย็น ความง่วงและความมั่นใจ(โง่โง่)ที่มีอยู่ก็ค่อยๆหายไปและยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา

ในเวลานี้

ไม่ว่าจะแก้ไขขั้นตอนการทำงานอย่างไรทุกอย่างก็ดูบกพร่อง ปัญหาต่างๆก็เริ่มจะถาโถมเข้ามาทั้งที่วางแผนไว้ตอบโต้ จนต้องมาบ่นบ้าอย่างสัตว์งานทื่อทึ่มที่ไม่สามารถหลับตาพักผ่อนจากการงาน

ป.ล.
1. สถานการณ์บีบคั้นบังคับให้ผมต้องจบให้เร็วที่สุด(ภายในตุลาฯนี้)

2. ความมั่นใจโง่โง่ทำให้นอนไม่หลับ

3. บางที safety factor สูงสูงก็ไม่ช่วยอะไรเลย

4. ขอให้พรปีใหม่ในรูปเป็นพรวันใหม่ของทุกคน

2006-02-19T23:38:00.000+07:00

วันแห่งความเบื่อหน่ายที่ยาวนาน (ขอบ่นบ้างเถอะ)

วันนี้ตื่นมาด้วยอาการเบลอ แหกขี้ตาส่งแฟนไปบินแต่เช้า กลับมาหลับได้อีกนิดก็ต้องตื่นมาทำthesis
งง สับสน ทางเดินแห่งวิชาการ จะรีบเดินก็ไม่ได้ เดินช้าไปก็โดนก่นด่า (ทำไงได้ เข็มนาฬิกาของคนเฝ้ารอเดินเร็วกว่าของคนตั้งใจเสมอ)
ไม่อยากอยู่คนเดียวเลย 9 วันนี้คงมีเพียง internet และ text bookเ ป็นเพื่อน
ตอนนี้เป็นโรคประหลาด เบื่อคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นและขี้ประจบเหลือเกิน
ทำไมคนเราต้องชอบนินทาด้วย น่าเบื่อจริงๆ
ป.ล.อยากให้ทุกคนที่ผ่านมา ลองหาเพลง dust in the wind มาฟังครับ ฟังแล้วตัวเล็กดี

ขอให้ปวงท่านสุขสันต์
อนารยชนโรแมนติก

ในความเห็นของอนารยชนโรแมนติก

2006-02-15T19:43:00.000+07:00

เมื่อเกิดคำถาม ความสงสัย ปัญหา หรือสิ่งใดที่ต้องมีการถกเถียง โต้แย้ง หรือเสนอความคิดเห็น สิ่งเหล่านี้จะเป็นที่มาของการใช้สติปัญญาโต้ตอบ ช่วยเหลือเพื่อทำให้ความไม่รู้หมดไป นั่นคือสิ่งดี
แต่บางสิ่งที่แอบแฝงมาและไม่สามารถปฏิเสธได้คือการพยายามโอ้อวดสิ่งที่รู้และจุดยืนของตนโดยที่ไม่สนใจหรือดูถูกวิธีของผู้อื่น ดังนั้นสิ่งที่ตามมาคือการตีรวน หลงประเด็น เชือดเฉือน ปัญหาก็ไม่ได้สะสางและก่อเกิดปัญหาใหม่

การวัดหยั่งสติปัญญาสามารถทำได้ด้วยสติปัญญาที่ถ่อมตนกว่าเท่านั้น

"ชวย หัวควน" พ่อแกตายแล้ว

2006-02-13T17:03:00.000+07:00

วันนี้ คุณกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ได้ลาโลกนี้ไปแล้ว ผมว่าแกก็คงไปเขียนหนังสืออีกนั่นแหละ ชาตินี้แกมีลูกชื่อชวย หัวควน ที่แกตั้งชื่อขึ้นมาด้วยรักและหมั่นไส้ ด้วยชื่อลูกแกนี่แหละ ด้วยตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้แหละ ความชื่นชมในตัวแกก็มากขึ้น ด้วยอารมณ์ขันแบบนี้แหละคนถึงชอบแก และด้วยเหตุผลนี้แหละผมถึงเขียนถึงแก
วันนี้ที่บ้านผม โลกนี้ ได้มี นาย มวย หัวแค้ว ชายคนที่เคยมีคนรักมากมายแต่ลืมตัว และจนบัดนี้มันก็ยังไมรู้ตัว มันยังหน้าด้านอยู่ แถมมันยังหลอกตัวเองอีกต่างหาก แต่คนอย่างมันอยู่ก็เหมือนตาย เพราะไม่มีใครอยากให้มันอยู่ และสิ่งเหล่านี้จะเป็นอยู่ตลอดไป
คนสองคน คนหนึ่งอยู่คนหนึ่งไป คนหนึ่งมีอาลัย คนหนึ่งมากสาปแช่ง

กูเกลียดมึง

2006-02-11T03:38:00.000+07:00

คนเหนือชื่อใต้ ใจหมา
คนชื่อทองหัวหมอ ใจหมา
คนที่คุณก็รู้แต่ทำอะไรมันไม่ได้ ใจหมา
ขอโทษที่หยาบคาย
กูเกลียดพวกมึง
ป.ล. มาร่วมด้วยช่วยกันเกลียดนะครับ.........................ขอบคุณ

การกลับมาของวิศวกรชั้นสวะ

2006-02-07T17:23:00.000+07:00

ในที่สุดผมก็หนีไม่พ้น คงต้องใช้วิชาที่ร่ำเรียนมาออกหากินอีกครั้ง นายช่างชั้นสวะกับความอดทนที่ไม่เคยจะมีเพิ่มขึ้นเลย บางคราวก็ถดถอยไปด้วยซ้ำ แต่นายจ้างครับคราวนี้ผมกลับมาแบบฉลาดขึ้นนะครับ........... ขอเงินเพิ่มหน่อยนา
ปล.ผมกำลังเก็บเงินแต่งงาน

เรื่องรักเมื่อเก่าก่อน

2006-01-18T14:01:00.000+07:00

เรื่องรัก นครศรีฯ

นครศรีฯเคร่งเครียดกับการครุ่นคิด การถอนหายใจบ่อยครั้งไม่ได้ช่วยอะไร แต่นครศรีฯก็ยังถอนหายใจไปเรื่อยๆ ปัญหาหนักอกของนครศรีฯอาจจะเป็นเพียงเรื่องเล็ก ไร้สาระสำหรับใครหลายคน แต่ปัญหารูปแบบนี้ก็เป็นปัญหาที่ยิ่งใหญ่สำหรับใครอีกหลายคนอีกเหมือนกัน ปัญหาของนครศรีฯเป็นปัญหาเรื่องความรักและเป็นปัญหาที่อยู่ในหมวดหมู่ของการไม่อยากแอบรักอีกต่อไป
นครศรีฯลาออกจากการเป็นสถาปนิกของบริษัทเล็กๆ เพื่อมาเปิดร้านเช่าหนังสือเล็กๆตามความฝันเล็กๆ เพื่อจะเป็นรากฐานของความฝันใหญ่ๆในการเปิดร้านหนังสือขายและเช่า7ชั้น ตามแรงบันดาลใจที่ได้รู้ว่าหนึ่งประเทศในทวีปเอเชีย มี Tower Record ขนาดตึก7ชั้น นครศรีฯเลือกทำเลของร้านในแหล่งชุมชนละแวกใกล้เคียงกับมหาวิทยาลัยเปิดและมหาวิทยาลัยเอกชนนานาชาติในเมืองหลวง เพราะนครศรีฯอยากรับรู้ถึงตัวตนของคนรุ่นใหม่ผ่านหนังสือที่พวกเขาเหล่านั้นให้ความสนใจ ร้านหนังสือของนครศรีฯเปิดเพลงแจ๊สทั้งวัน และเต็มไปด้วยการ์ตูน พ๊อคเก้ตบุ๊คตามสมัยนิยม นิตยสารบันเทิง และวรรณกรรมร่วมสมัย
มีเกมอยู่หนึ่งเกมที่นครศรีฯกำหนดกติกาขึ้นมาเพื่อความสนุกสนานในเวลาของการทำงานตั้งแต่เที่ยงวันถึงเที่ยงคืน เกมที่ว่านั้นก็คือ จะมีลูกค้าคนใดบ้างที่หยิบงานวรรณกรรมที่นครศรีฯชื่นชมขึ้นมาเปิดดูและเช่ากลับไปด้วย แต่เกมที่นครศรีฯตั้งกติกาขึ้นมาเองนี้ นครศรีฯก็มักจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เรื่อยไป
วันนั้นเป็นวันที่ไม่ค่อยสดใส ทั้งอากาศและอารมณ์ของนครศรีฯที่ขุ่นมัวจากการจราจร วันนั้นเป็นวันที่สิบหก แต่ไม่ใช่วันที่สิบหกของเดือน แต่เป็นวันที่สิบหกของการรอคอยว่าจะมีใครมาทำให้นครศรีฯพบชัยชนะในเกมของตนเองได้บ้างหรือไม่ เพราะสิบห้าวันที่ยาวนานผ่านมาเป็นสถิติสูงสุดแล้วของการพ่ายแพ้ติดต่อกันของนครศรีฯ
บ่ายสองสิบห้านาทีอาจจะคลาดเคลื่อนบ้าง ขณะที่เครื่องเล่นซีดีส่งสัญญาณจากคนอีกยุคที่อยู่ห่างไกล แต่ยังส่งอิทธิพลทางจิตวิญญาณผ่านเครื่องดนตรี ผ่านเครื่องเล่นไฟฟ้าเพื่อขับไล่ความเงียบ ความพ่ายแพ้ที่แสนยาวนานของนครศรีฯก็จบลง
นครศรีฯเป็นโสดเพราะชอบซุกซ่อนตัวเองอยู่หลังตัวหนังสือและเสียงดนตรี คนรักหลายคนจากนครศรีฯไปเพราะเบื่อการหมกมุ่นกับการอ่านและการฟังเพลงของนครศรีฯ หนึ่งในหลายคนของคนรักที่ผ่านมาของนครศรีฯเคยพูดว่า “ คุณอ่านหนังสือมากและฟังเพลงมากจนเข้าใจยากเกินไป” และอีกหนึ่งในหลายคนก็เคยพูดว่า” ฉันไม่ได้มาสยามฯเพื่อรอคุณเลือกซีดีและเลือกหนังสือนะ ลาก่อน ” ชัยชนะของนครศรีฯเกิดขึ้นเมื่อเชียงรายยื่นหนังสือวรรณกรรมต่างประเทศเล่มหนึ่งมาที่โต๊ะและถามถึงราคาเช่า และเมื่อนครศรีฯบอกถึงกฎระเบียบและราคาเช่าไป เชียงรายก็หยิบเงินมาจ่ายและพูดกับนครศรีฯว่า” เพลงเพราะดีนะคะ”
และผ่านไปอีกหลายครั้งสำหรับความพ่ายแพ้ของนครศรีฯ แต่ผู้เล่นเกมคนสำคัญเช่นเชียงรายก็ยังมาคอยช่วยให้นครศรีฯรู้จักคำว่าชนะในเกมที่ตั้งขึ้นมาเองเป็นครั้งคราว แต่ละครั้งที่เชียงรายเดินเข้ามาในร้าน เชียงรายก็มักจะหยิบหนังสือที่นครศรีฯชื่นชมติดมือไปทุกครั้ง
นครศรีฯเคยสอบถามเชียงรายหลายครั้งเกี่ยวกับความเห็นของเชียงรายหลังจากที่เชียงรายเอาหนังสือมาคืน แต่ก็ไม่เคยมีคำตอบอะไรที่มากไปกว่ารอยยิ้มและคำพูดเดิมๆที่ว่า”ชอบค่ะ” และพักหลังๆโดยไม่รู้ตัว นครศรีฯมักจะรอคอยการมาของเชียงราย
นครศรีฯมักจะสังเกตลูกค้าในร้านจากวิถีชีวิต จากการแต่งตัว และเวลาที่ลูกค้าเข้าร้าน รวมไปถึงการคาดเดาถึงอาชีพของลูกค้า มีลูกค้าประจำหลายรายที่บางครั้งก็มาพูดคุยกับนครศรีฯเรื่องการเมือง และเรื่องความเป็นไปของชุมชน แต่นครศรีฯไม่เคยคาดเดาได้ว่าเชียงรายประกอบอาชีพอะไร เพราะเชียงรายไม่เคยเข้าร้านเป็นเวลา ไม่เคยแต่งตัวที่สามารถบ่งบอกถึงอาชีพและไม่เคยพูดกับนครศรีฯมากไปกว่าคำทักทาย การสอบถามราคาหนังสือและการตอบคำถามด้วยคำพูดเดิมๆ
นครศรีฯเองก็ไม่รู้ว่าเริ่มชอบเชียงรายเมื่อใด แต่นครศรีฯเริ่มบันทึกเวลาที่เข้ามาร้านของเชียงรายและเวลาที่หายไปของเชียงราย รวมไปถึงค่าเช่าและค่าปรับที่ได้จากเชียงรายเป็นสถิติ บางครั้งก็มักจะถามตัวเองว่าหมกมุ่นไปรึเปล่า แต่นครศรีฯก็ยังคงทำตัวเป็นนักสถิติอยู่เรื่อยไป จนนครศรีฯเริ่มรู้ว่าเวลาที่เชียงรายหายไปจะหายไปเป็นช่วงเวลาที่เท่ากันเช่น ครั้งละ3วัน ครั้งละ5วัน ครั้งละ9วัน หรือบางครั้งก็12วัน แต่วันเวลาเหล่านี้ก็หมุนเวียนกันไปไม่เป็นรูปแบบตายตัว นครศรีฯจึงต้องคอยลุ้นอยู่เรื่อยไปว่าเมื่อใดเชียงรายจะมาที่ร้าน
จากสถิติที่เพิ่มขึ้นและการรอคอยที่เพิ่มขึ้น วันหนึ่งนครศรีฯก็ได้รู้เรื่องที่ข้องใจเกี่ยวกับเชียงราย อาจจะเรียกได้ว่าเป็นข้อมูลที่เพิ่มขึ้นสำหรับการแอบรัก เป็นข้อมูลที่ทำให้การล่วงรู้ถึงความเป็นไปก้าวหน้า แต่ก็เป็นข้อมูลที่ทำให้ความหวังของนครศรีฯถอยหลังอีกเช่นกัน วันนั้นเป็นวันที่เชียงรายมาที่ร้านหลังจากที่หายไป9วัน นครศรีฯเก็บอาการดีใจไว้แทบไม่อยู่ หลังจากที่เชียงรายเลือกหนังสือและออกไปจากร้าน ลูกค้าคนหนึ่งของนครศรีฯก็พูดขึ้นว่า” น่ารักดีนะพี่ เป็นแอร์โฮสเตสด้วยนะคนนี้” และเมื่อนครศรีฯเลียบเคียงถามไป ข้อมูลมากมายของเชียงรายก็ออกจากปากของลูกค้าประจำ จนทำให้สถิติที่เก็บไว้อย่างมากมายและยาวนานของนครศรีฯก็กลายเป็นสิ่งเปล่าประโยชน์ไปแทบจะทันที
หลังจากที่ได้รู้ข้อมูล นครศรีฯก็เริ่มรู้สึกว่าเชียงรายเป็นความฝันที่อยู่ไกล เพราะก่อนหน้านี้นครศรีฯเองก็ไม่รู้อยู่แล้วว่าจะเข้าไปทำความรู้จักกับเชียงรายให้มากขึ้นได้อย่างไร และยิ่งได้รับรู้ข้อมูลที่เพิ่มขึ้นก็ยิ่งเหมือนกับระยะทางก็ยิ่งห่างไกล
สำหรับนครศรีฯแล้ว การให้คะแนนเชียงรายจากข้อมูลและสถิติที่มีอยู่ เชียงรายได้คะแนนเกือบจะเต็ม แต่สำหรับเชียงรายแล้ว นครศรีฯคงจะไม่มีคะแนน เพราะเชียงรายรับรู้เพียงแค่ว่านครศรีฯเป็นเจ้าของร้านหนังสือเช่าคนหนึ่ง เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว นครศรีฯจึงคิดที่จะเลิกหวัง
สิ่งที่นครศรีฯมักจะทำเสมอในเวลาว่างก็คือการเลือกและจัดอันดับเพลงที่เหมาะกับโอกาสต่างๆ นครศรีฯเคยแม้กระทั่งเลือกและจัดอันดับเพลงให้กับงานเขียนและนักเขียนที่ตนชื่นชอบ แต่ในช่วงหลังๆนี้ นครศรีฯมักจะเลือกและจัดอันดับเพลงให้เข้ากับหนังสือที่เชียงรายเช่าและเวลาที่เชียงรายหายไป นครศรีฯคิดว่านี่คงจะเป็นสิ่งที่สามารถแสดงออกได้ดีที่สุดสำหรับการแอบรัก
เหตุการณ์แอบรักของนครศรีฯคงจะดำเนินอยู่อย่างนี้เรื่อยไปหากไม่ใช่เพราะวันนั้นเชียงรายเลือกหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมาจากชั้น หนังสือเล่มที่นครศรีฯชื่นชอบและมีความหลังฝังใจอยู่มากมาย นครศรีฯจัดหนังสือเล่มนั้นไว้ในระดับสายตาของชั้นวรรณกรรมแปลต่างประเทศ เพราะนครศรีฯอยากให้มีใครสักคนหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่าน แต่หนังสือเล่มนั้นก็เป็นหนังสือที่อยู่ในระดับสายตาที่ใครหลายคนผ่านเลยไป หนังสือเล่มนั้นเป็นหนังสือที่กล่าวถึงการรอคอยที่เดียวดายและยาวนาน ขณะที่เชียงรายหยิบหนังสือเล่มนั้น นครศรีฯรู้สึกราวกับว่า หนึ่งปีมีถึงพันวัน ทุกอย่างเชื่องช้า แจ่มชัด ช่วงเวลาที่เชียงรายเดินจากชั้นหนังสือมาที่โต๊ะ เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่นครศรีฯเอื้อมมือลงไปหยิบซีดีอันดับเพลงแอบรักทั้งหมดข้างๆโต๊ะ นครศรีฯบอกกับตัวเองว่าคะแนนเต็มแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นครศรีฯจะต้องแสดงออกให้เชียงรายรับรู้ถึงความรู้สึกของตนให้จงได้ หัวใจของนครศรีฯพองโตและฮึกเหิม ในหูราวกับมีเสียงเพลงที่ไม่แน่ใจว่าเป็นเพลงวิวาห์หรือเพลงศพดังแว่วอยู่ไกลไกล
หมายเหตุ sound track
- the girl from ipanema ( lisa ono )
- air on the g string ( johan sebastian bach )
- waiting for the girl like you ( foreigner )
- what a difference a day made ( diahna washington )
- why does my heart feel so bad ( moby )
- the blower ‘s daughter ( damien rice )
- perfect day ( lou reed )
- requiem ( mozart )
- better man ( robbie williams )
- all my life ( kci&jojo )

โซนาตาของถ้อยคำ

2006-01-12T18:00:00.000+07:00

วันนี้เป็นวันแรกของบ้านหลังใหม่(blog) ผมต้องอยู่คนเดียวมา4วันแล้ว เพราะวาทยากรส่วนตัวของผมไปทำงานยังไม่กลับ ยังดีนะครับที่คราวนี้ไปแค่ 5 วัน แต่ที่แย่คือเดือนนี้ทั้งเดือนผมมีโอกาสเจอหน้าเธอแค่ 4 วัน และยังมีที่แย่กว่าคือ 2 ใน 4 วันผ่านไปแล้ว
เมื่อวานซืนผมไปที่ตลาดซันเดย์เพื่อซื้อตู้ปลามาแก้เคล็ดความใจร้อน(ตามคำแนะนำของผู้มีวิชาส่วนตัว) อากาศร้อนมากครับ ตั้งใจจะไปซื้อปลาตะเพียนแต่กลับได้ปลาหมอสีมาแทน มิน่าล่ะผมถึงเรียนหนังสือไม่ค่อยเก่ง
เมื่อวานนี้ผมทิ้งให้น้องชายของวาทยากรของผมดูแลร้านแทน ไปเที่ยวเล่นที่ร้านหนังสือมือสองละแวกถนนรามคำแหงเพื่อไปตามหาหนังสือเรียนและหนังสือที่อยากอ่านเป็นพิเศษ(แพลทธอโร)แต่ก็ได้หนังสืออื่นมาแทน(นี่ก็เป็นการยืนยันถึงเหตุผลที่ผมเรียนหนังสือไม่เก่งอีกครั้ง)
เป็นเพราะหนังสือที่ผมอยากได้ไม่มีผมก็เลยได้หนังสือเหล่านี้มาแทน ถ้าใครมาผ่านมาเจอและเคยอ่านหนังสือเหล่านี้แล้วก็ขอความเห็นกันบ้างนะครับ
1. จากดวงใจ-คีตกร จ.มงคลขจร
2. กลยุทธ์พิสดารในการบ่มเพาะคนญี่ปุ่น-นากาโมริ ชิเกโนบุ เขียน/ธานี ปิติสุข แปล
3. ฮวงจุ้ย-ศราณี อารีย์ราช เรียบเรียง
4. ร้อยพันปํญหาในงานก่อสร้าง1-2-ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
5. เต๋าแห่งรักและกามารมณ์-โจลาน ชาง เขียน/หยินหยาง แปล
6. เหตุเกิดเพราะวิสกี้ในคืนวันเสาร์-โดม วุฒิชัย
7.สิงห์สนามหลวงตอบปัญหาชีวิตและวรรณกรรม 2-สุชาติ สวัสดิ์ศรี (ช่วยด้วย อยากได้เล่ม 1)
นี่แหละครับรายงานการทิ้งงานไปสนองความอยากส่วนตัวของผม ถ้าใครมีคำแนะนำสำหรับหนังสืออ่านเสริมก็รบกวนช่วยแนะนำด้วยนะครับ ผมจะได้เรียนเก่งกว่านี้
และหลังจากที่กลับมาที่ร้านก็ได้มาคุยกับลูกค้าที่เริ่มจะกลายมาเป็นเพื่อนกัน คือเค้าคนนี้เป็นแกนนำของวงดนตรีที่สังกัดอยู่กับค่ายใหญ่ย่านอโศก ก็มานั่งคุยกันเรื่องวีถีและวิธีที่ค่ายปฏิบัตฺต่อนักดนตรีและวิถีของการกลืนค่ายเล็ก และจากการพูดคุยนี้จึงได้รู้ว่าเพื่อนผมคนนี้ตอนนี้กำลังคิดสร้างค่ายเป็นของตัวเอง ผมก็เลยเร่งยุเค้าและบอกเค้าไปด้วยว่าเอาเลย ถ้ายังไงเราจะขอหุ้นด้วยเพราะในใจผมก็รักดนตรีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว(ว่าแต่ว่าจะไปหาเงินที่ไหนล่ะเนี่ย)
เป็นยังไงกันบ้างครับเมื่ออ่านกันมาจนบรรทัดนี้แล้ว นี่เป็นโซนาตาที่รอให้ใครหลายคนผ่านเข้ามาช่วยติเตียน ตกแต่ง ต่อเติม ให้สอดคล้องกันไปเพื่อให้เป็นซิมโฟนีทางความคิดต่อไป
ช่วยกันนะครับแล้วความเดียวดายจะจางไป......
ปล. หนังสือในรายการที่ 5. ซื้อเพราะแรงบันดาลใจจากคุณโอ๋ ซีเปีย(นิตยสารliteฉบับ พฤศจิกายน 2548)